Sofia jednak miała swoje plany. Sprzedała mieszkanie, kupiła mały dom na obrzeżach Braszowa i zaczęła nowe życie. Konsultowała się z domu, spokojnie popijając kawę i nie będąc już od nikogo zależną.
Pewnego ranka otrzymała nieznaną wiadomość:
„Przepraszam za wszystko. Zostawiła mnie. Jestem sama”.
Sofia się uśmiechnęła. Spojrzała przez okno na spowite mgłą góry i napisała tylko dwa słowa:
„Ja też”.
Potem odłożyła słuchawkę, nalała kawy do nowego kubka – prostego, białego, bez złotych brzegów – i poczuła, że życie wreszcie zaczyna się od nowa, czyste, spokojne, bez cieni.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autorkę.
