Kiedy w końcu ogłosiliśmy oficjalne przelewy i zaczęliśmy rozdzielać majątek, nie miał szansy zareagować. Wszystko było starannie przygotowane, niczym idealny taniec. Nie było dramatycznych kłótni, łez ani błagań. Po prostu przejęłam kontrolę.
I to było to wyjątkowe rumuńskie uczucie cichego zwycięstwa: świadomość, że przetrwałeś burzę i wyszedłeś z niej niepokonany, z wysoko uniesioną głową, tak jak budujesz swoje życie, nie prosząc nikogo o pozwolenie. Każdy krok był dowodem na to, że mam moc pisania własnego losu.
Na koniec usiadłem w moim ulubionym fotelu, spojrzałem na rozświetlone miasto i uśmiechnąłem się. Wolność nie była tylko pustym słowem. To było moje życie. I nikt, nigdy, nie mógł mi go odebrać.
