Grupa mieszkańców daczy złapała nas i wepchnęła do zatłoczonego wagonu. Odwróciłem się: kobieta wciąż stała na peronie, zasłaniając twarz dłońmi. Łzy spływały jej po twarzy.
Kobieta na ulicy dała mi dziecko i walizkę pełną pieniędzy. Po 16 lata
— Mamo! — Misza ruszył w stronę drzwi, ale go powstrzymałam.
Pociąg ruszył. Sylwetka kobiety stawała się coraz mniejsza, aż zniknęła w mroku.
Jakoś znaleźliśmy miejsce na ławce. Dziecko przytuliło się do mnie i powąchało mój rękaw. Walizka zsunęła mi się z ramienia – była ciężka. Co tam było, cegły?
— Ciociu, czy mama przyjdzie?
Ona przyjdzie, moja kochana. Ona na pewno przyjdzie.
Pozostali pasażerowie patrzyli na nas z ciekawością. Młoda kobieta, nieznane dziecko i stara walizka: szczerze mówiąc, to był dość dziwny widok.
Przez całą podróż myślałem: Co to za szaleństwo? Żart? Ale jaki żart? Dziecko było jak najbardziej prawdziwe, ciepłe, pachniało dziecięcym szamponem i ciasteczkami.
Kiedy przyjechaliśmy, Peter rąbał drewno na podwórku. Kiedy zobaczył mnie z dzieckiem, zamarł z kłodą w ramionach.
— Masza, skąd jesteś?
— Nie skąd… od kogo. To jest Misza.
