— Boże… — mruknęłam.
— Ile? — zapytał Piotr, blady.
Wziął plik banknotów i szybko zaczął liczyć.
— Jest ich… Przełknął ślinę. Jest ich ponad milion.
Słowo wylądowało w kuchni niczym cios siekierą. Drewno trzasnęło w piecu. W telewizji wilk gwizdał, goniąc zająca.
„To niemożliwe” – powiedziałem. „To pułapka”.
Piotr zamknął walizkę.
— Dzwonimy na policję. Już.
W tym właśnie momencie Misza wybuchnął śmiechem przed ekranem. Jego śmiech był czysty, pewny siebie, jakby świat nigdy nie był niebezpieczny.
Położyłem rękę na pokrywie.
— Czekaj.
