Carlos siedział na miejscu dla świadków, z dłońmi splecionymi razem. Isabel siedziała obok niego, tuląc szkicownik Sofii, jakby był kruchy. Młotek uderzył trzy razy. Głos sędziego był niski i stanowczy, bez ani jednego zbędnego słowa. Po zapoznaniu się z dowodami fotograficznymi, zeznaniami świadków i przedstawionymi argumentami, sąd orzeka, co następuje.
Elena została uznana za winną znęcania się nad dzieckiem, zniesławienia i spisku mającego na celu sfabrykowanie informacji. Clara i Marcos zostali uznani za winnych współudziału w zniesławieniu i utrudnianiu wymiaru sprawiedliwości. Wszystkie osoby zaangażowane w kampanię oszczerstw zostaną pociągnięte do odpowiedzialności prawnej.
Każda z nich została skazana na kilka lat więzienia i zakaz zbliżania się. Rozległ się szmer, który szybko ucichł. Reporterka dużej gazety wpisała nagłówek na laptopie, tuż na sali sądowej: Sprawiedliwość dla dziewczyny z Valdivii. Urzędniczka energicznym ruchem podała dokumenty strażnikom. Kajdanki zatrzasnęły się.
Elena odwróciła głowę i posłała Ricardowi ostatni, cienki, kruchy i suchy uśmiech. Nikt go nie odwzajemnił. Sędzia pochyliła się do przodu, jej oczy spotkały się z oczami Sofii. Nie powiedziała nic więcej, tylko lekko skinęła głową. Sofia odpowiedziała najlżejszym spojrzeniem, niczym podziękowaniem, którego nie dało się wypowiedzieć na głos.
Młotek uderzył ponownie, kończąc sesję. Na schodkach Ricardo zatrzymał wózek inwalidzki. Uklęknął, by być na poziomie córki, kładąc obie dłonie na jej dłoniach, ciepłe i mocne. Od teraz jesteśmy tylko we dwoje.
Sofia spojrzała ojcu prosto w oczy, jego źrenice były czyste jak kryształ. Uśmiechnęła się w swojej żółtej sukience, a jej głos był bardziej stanowczy niż kiedykolwiek. „Potrzebuję cię tylko, tato”. Patricia narzuciła Sofii lekki płaszcz na ramiona i zapięła kołnierz. Carlos poklepał Ricarda po ramieniu. Słowa nie były potrzebne. Isabel pochyliła się i wyszeptała: „Będę czekać na Sofię w szkole z nowymi akwarelami”. Sofia odwróciła się do niej twarzą.
„Proszę przynieść duże arkusze papieru”. Oczywiście, Isabel uśmiechnęła się, żebyśmy mogli namalować większe niebo. W kolejnych dniach telefon Ricarda dzwonił wieczorami rzadziej. Powiadomił zarząd z wyprzedzeniem, a następnie podpisał zgodę na ograniczenie spotkań po godzinach.
Rano jedli z Sofią tosty z plasterkami banana pokrojonymi bardziej równomiernie niż wcześniej. Kiedy smarował masło, Sofia przechyliła głowę, żeby sprawdzić. „Wszystko dobrze, robisz postępy?”. „Moja nauczycielka jest surowa” – odpowiedział Ricardo. „Ma na imię Sofia”. Tego popołudnia ojciec i córka spędzili godzinę na malowaniu.
Ricardo malował okropnie, ale chętnie pytał o mieszanie kolorów. Sofia cierpliwie tłumaczyła. Wystarczy zmieszać niebieski z bielą, ale dodać trochę żółci, żeby było cieplej. Ricardo posłuchał jej instrukcji i był zaskoczony, gdy niebo na jego płótnie nagle złagodniało. „Wygląda jak park o zachodzie słońca” – wyszeptał.
