Moje dłonie były wiecznie poplamione chemicznym wywoływaczem, a skórki pękały od ciągłego kontaktu z gorącą wodą i syntetycznym wybielaczem. Fizyczne wyczerpanie osiadało na moich ramionach niczym ciężki koc o piątej po południu każdego dnia. Czasami dziewczyny z klubu golfowego moich rodziców przychodziły na suszenie włosów, siadały w skórzanym fotelu, patrzyły na moją twarz w lustrze i obdarzały mnie wymuszonym uśmiechem pełnym litości.
Pytali, jak się mają moi rodzice i wspominali, jak dumna jest okolica z Juliana, że poszedł na prestiżowy kurs przedmedyczny. Ja tylko się uśmiechałam, szorowałam im głowy i kiwałam głową. Pozwalałam im myśleć, co chcą. Pozwalałam im wierzyć, że mój ojciec miał co do mnie rację.
Bo gdy tylko skończyła się moja zmiana, zdjąłem poplamiony wybielaczem fartuch, pojechałem autobusem miejskim przez miasto i wszedłem w ostre światło jarzeniówek budynku uczelni naukowej. Na zajęciach wieczorowych było pełno ludzi takich jak ja, ludzi, którzy pracowali na dwie zmiany, mieli posiniaczone stopy i zmęczone oczy, ale mimo to robili skrupulatne notatki do dziesiątej wieczorem.
Zapisałem się na wszystkie oferowane przez uczelnię przedmioty z chemii zaawansowanej i biologii komórkowej. Siedziałem w pierwszym rzędzie w ciasnym laboratorium, w którym unosił się zapach formaldehydu i starego wosku do podłóg. Nie mogłem sobie pozwolić na oblanie, ponieważ każda godzina zaliczeniowa była opłacana napiwkami, które otrzymywałem za mycie włosów.
W drugim semestrze moja profesor chemii organicznej, surowa kobieta o imieniu dr Aris, oddała nam egzaminy śródsemestralne. Średnia ocen na zajęciach wyniosła pięćdziesiąt cztery. Ja zdobyłem dziewięćdziesiąt dziewięć.
Tego wieczoru zatrzymała mnie po zajęciach. Nie rozpieszczała mnie ani nie obsypywała pustymi pochwałami. Po prostu spojrzała na mój arkusz egzaminacyjny i zapytała, dlaczego marnuję czas na dwuletnim uniwersytecie, skoro moje zrozumienie struktur przestrzennych cząsteczek jest lepsze niż u większości studentów studiów podyplomowych, których uczyła.
Powiedziałem jej, że się przenoszę. Tego samego wieczoru napisała mi list polecający.
Pod koniec drugiego roku utrzymywałem średnią ocen 4,0. Złożyłem podanie o przeniesienie do stanowego systemu uniwersyteckiego. Nie dążyłem też do standardowego kierunku biologicznego. Złożyłem podanie bezpośrednio do przyspieszonego programu biochemicznego i złożyłem wniosek dodatkowy na bardzo konkurencyjne stanowisko badawcze na studiach licencjackich na wydziale onkologii.
Miesiąc później stałem w wąskim korytarzu przed moim mieszkaniem, trzymając grubą kopertę z herbem uniwersytetu stanowego. Rozerwałem ją drżącymi rękami. Zostałem przyjęty.
Nie tylko zostałem przyjęty na kierunek biochemii, ale otrzymałem również pełne stypendium. W końcu zdjęto ze mnie ciężar finansowy. Za listem stypendialnym znajdowała się pojedyncza, czysta kartka papieru od kierownika laboratorium onkologicznego.
To był list akceptacyjny na stanowisko asystenta badawczego na studiach licencjackich. Spośród czterystu kandydatów wybrano trzech, a ja byłem jednym z nich. Usiadłem na tanim linoleum na korytarzu i przycisnąłem list do piersi.
Poczułem potwierdzenie. To nie była jałmużna. To nie był czek wystawiony przez bogatego ojca. To był dowód, namacalny i niezaprzeczalny dowód, że mój mózg jest zdolny do pojmowania skomplikowanych zagadnień naukowych.
