Zostaliśmy tam, aż wzeszły gwiazdy, rozmawiając o Mary, o ranczu, o przyszłości. Po raz pierwszy od lat poczułem spokój.
Życie w Willow Creek Ranch ułożyło się w komfortowym rytmie. Beth stała się partnerką w każdym tego słowa znaczeniu, nie tylko w biznesie, ale także w codziennym życiu tego miejsca. Odkryła w sobie siłę, o której zawsze wiedziałam, że ją ma, ale którą musiała odkryć sama.
Charlie ma teraz siedem lat, jest wysoki jak na swój wiek i bystry jak szewc. Nazywa mnie Dziadkiem Bobem i upiera się, żeby pomagać w porannych obowiązkach przed szkołą. W zeszłym tygodniu poprosił mnie, żebym nauczył go strugać, tak jak mój ojciec uczył mnie 60 lat temu.
Nie będę żył wiecznie. Wiem, że mając 68 lat, czuję upływ lat w kościach bardziej niż kiedyś.
Ale już się nie martwię.
Ranczo jest w dobrych rękach.
Nazwisko rodzinne będzie kontynuowane.
A kiedy w końcu dołączę do Mary, zrobię to wiedząc, że chronię to, co najważniejsze.
Najsłodszą zemstą nie było oglądanie, jak Dereka wyprowadzają w kajdankach, choć nie będę udawać, że nie było to przyjemne.
Najsłodszą zemstą było to, że zobaczyłem, jak moja córka znów staje na nogi. Zobaczyłem, jak odzyskuje życie, jak staje się kobietą, którą jej matka zawsze wiedziała, że może być.
Jeśli to oglądasz i jesteś w podobnej sytuacji jak Beth, chcę, żebyś coś wiedział. To nie twoja wina. Drapieżniki są mistrzami w tym, co robią. Wiedzą, jak znaleźć twoje słabości i je wykorzystać.
Ale jesteś silniejszy, niż chcą, żebyś wierzył.
A są ludzie, którzy będą walczyć o ciebie, jeśli im na to pozwolisz.
