— Margaret… wmówiłaś nam, że to prezent.
„Chciała bezpieczeństwa” – Margaret przełknęła ślinę. „Twoja babcia pomagała mi kiedyś, Taylor. Przynajmniej tyle mogła zrobić. Ale powiedziałam jej, że chcę ten dom. Potrzebowałam też jakiegoś miejsca, do którego mogłabym się zabezpieczyć”.
Cisza rozciągnęła się na trawniku.
„Nie zrobiłam wszystkiego” – przyznała w końcu. „Nie zasługuję na ten dom”.
— Poproszę prawnika, żeby sprawdził dokumentację. Tylko o to proszę.
Nie było krzyków ani skandali. Tylko cicha aureola, którą Margaret nosiła od samego początku, powoli zbladła. Jej uśmiech zniknął, a pod nim pozostał jedynie wstyd… i dziwne poczucie ulgi.
Dwa dni później zadzwonił do mnie prawnik. Porównał dowody dostarczone przez Margaret z warunkami umowy.
