„Prośba z ultimatum jest groźbą” – powiedziałem.
Ojciec zacisnął szczękę. „Dobra. Nazywaj to, jak chcesz. Lucy potrzebuje domu. Zawsze możesz zbudować kolejny”.
Wpatrywałem się w niego. „Chcesz, żebym spędził kolejne dwa i pół roku życia, bo Lucy chce tego, co zbudowałem?”
Głos mojej matki stał się ostry. „Ty masz czas. Ona nie. Potrzebuje ogrodu, stabilizacji, miejsca, które dobrze wygląda, gdy ludzie ją odwiedzają”.
„No i jest” – powiedziałem cicho. „Wygląda dobrze”.
Mój ojciec prychnął. „Nie udawaj, że jesteś ponad pozorami. Przecież nosisz garnitur”.
„Mam na sobie garnitur, bo to ślub mojej siostry” – powiedziałem. „A nie dlatego, że chcę wygrać konkurs”.
Oczy mojej matki błysnęły. „Ethan, przestań robić z tego sprawę o sobie”.
„Chodzi o mnie” – powiedziałem. „To mój dom”.
Przez chwilę myślałem, że się przesłyszałem. Potem poczułem to zimne, mdłe uświadomienie, jakie odczuwasz, gdy odkrywasz, że ktoś poważnie traktuje coś szalonego.
„Mój dom?” powtórzyłem.
„Dom, który zbudowałeś” – powiedział mój ojciec, jakby wymieniał imię samochodu, który zamierzał oddać w rozliczeniu.
Właściwie parsknąłem śmiechem, bo mój mózg nie potrafił znaleźć innej odpowiedzi. „Nie”.
Spojrzenie mojej matki stwardniało. „Ethan, jesteś singlem. Lucy zakłada rodzinę. Potrzebuje przestrzeni, ogrodu, stabilizacji”.
„Ona może kupić dom” – powiedziałem, starając się zachować spokój. „Tak jak ja to zrobiłem”.
„Ona na to nie stać” – warknął mój ojciec.
„A potem czeka” – powiedziałem. „Oszczędza. Pracuje”.
Moja matka pochyliła się. „Nie rozumiesz”.
Spojrzałem jej w oczy. „Rozumiem doskonale. Chcesz, żebym oddał ci dwa i pół roku życia, bo Lucy nie zaplanowała tego wcześniej”.
Ojciec zacisnął szczękę. „Pomogliśmy ci”.
„Pożyczyłeś mi osiem tysięcy” – powiedziałem. „Spłaciłem z odsetkami”.
Usta mojej matki otworzyły się, a potem zamknęły. John spróbował innego kąta. „Ten teren powinien być podzielony”.
