Śmiech Courtney był niski, lekceważący. „Ryan jest miękki. Zrobi, co mu każesz, jeśli przedstawisz to jako pomoc dla niej. Nawet nie zorientuje się, na co się pisze”.
Doszło do przestawiania papierów.
„Ile mamy czasu?” zapytał Jason.
„Sześć miesięcy. Może rok” – powiedziała Courtney. „Ale im dłużej będziemy czekać, tym większa szansa, że załatwi sprawę z własnym prawnikiem”.
Powinienem był otworzyć drzwi. Powinienem był się z nimi skonfrontować.
Ale Siły Powietrzne nauczyły mnie jeszcze jednej rzeczy: nigdy nie ujawniaj swojej pozycji, dopóki nie zmapujesz pola walki.
Cofnęłam się, cicho, ostrożnie i odeszłam tą samą drogą. Zamknęłam za sobą tylne drzwi i poszłam do samochodu, jakby moje ciało poruszało się zgodnie z instrukcjami z innego miejsca.
Przez dwadzieścia minut siedziałem na ciemnym parkingu wpatrując się w przednią szybę samochodu, podczas gdy niebo robiło się czarne.
Najpierw nastąpił szok — pustka i chłód zdrady.
Potem mdłości.
A pod tym wszystkim – jasność.
