Opowiadali o fundacji, którą założyli dekady temu, po tym, jak byli świadkami porzucenia własnej matki w szpitalu publicznym. O schroniskach, które anonimowo finansowali. O starszych osobach uratowanych z sytuacji podobnych do tej, która miała miejsce na przystanku autobusowym.
„Zaczynaliśmy od małych rzeczy” – powiedziała Helena. „Dziś wspieramy pięć domów dziecka. Ale się starzejemy. I nie mamy spadkobierców”.
Henrique kontynuował:
— Kiedyś zaufaliśmy reżyserowi, który miał świetne CV… ale zimne serce. Sprzeniewierzył fundusze. Zamknęliśmy przez to dwa wydziały.
Lucas przeglądał dokumenty. Wszystko wydawało się prawdziwe. Oficjalne zapisy. Zdjęcia. Raporty.
Więc postanowili przetestować ludzi?
„Tak”. Henrique nie odwrócił wzroku. „Obserwowaliśmy dyskretnie. Spontaniczne działania. Jak traktują tych, którzy nie mogą nic zaoferować w zamian”.
Lucas przypomniał sobie przystanek autobusowy. Zimno. Pomarszczoną dłoń trzymającą walizkę.
A co by było gdybym odszedł?
Helena odpowiedziała spokojnie:
Kontynuowalibyśmy poszukiwania.
