Nie zapraszałem ich do środka. Wyszedłem na zewnątrz i zamknąłem za sobą drzwi. „Dobra. Pogadajmy.”
Głos taty zabrzmiał łamliwie. „Postawiłeś nas w okropnej sytuacji”.
Skinąłem głową. „I wsadziłeś mnie do jednego na rok”.
Mama próbowała sięgnąć po moje ramię; cofnęłam się. Zacisnęła usta. „Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że czujesz się taki… obciążony”.
Prawie się roześmiałem. „Zrozumiałeś. Po prostu spodobał ci się ten układ”.
Oczy taty błysnęły. „To niesprawiedliwe”.
„To jest całkowicie sprawiedliwe” – powiedziałem i wyciągnąłem wydrukowany arkusz kalkulacyjny. „Proszę. Kredyt hipoteczny: dwanaście rat. Media: dziesięć miesięcy. Ubezpieczenie od utraty ubezpieczenia. Razem: 31 460 dolarów”.
Mama wstrzymała oddech. Twarz taty zbladła.
„Chciałeś pozwolić mi to robić dalej” – powiedziałem – „jednocześnie mówiąc mi, żebym był wdzięczny za miejsce przy stole”.
