Clare obserwowała mnie z kanapy.
„Czujesz się lepiej?”
„Zapytaj mnie jutro.”
Mój tata dzwonił późno, po dziesiątej wieczorem. Nigdy nie zadzwonił.
„Nie musiałeś tego robić” – powiedział.
„Ona pierwsza to upubliczniła”.
„Płatności kredytu hipotecznego… Nie wiedziałem, że to aż tyle.”
„Nigdy nie pytałeś.”
Długa pauza. W tle słyszałem telewizor. Głos mamy mówił coś, czego nie rozumiałem.
„Twoja matka uważała, że wszystko u ciebie w porządku.”
„Wszystko u mnie w porządku” – powiedziałem – „ale nie radzę sobie dobrze, płacąc twoje rachunki i nie będąc traktowanym lekceważąco”.
Więcej ciszy.
„Lokal Jessiki upadł” – powiedział tata. „Zapasowy lokal. Pękła rura czy coś. Mówi, że cię pozwała”.
„Po co?”
„Nie wiem. Jest zdenerwowana.”
„Ona potrafi się zdenerwować.”
„Dokąd idziesz? Na ślub.”
„Malediwy. 14 września. Tego samego dnia co oryginał”.
Nie odpowiedział na to.
„Twoja matka nie przyjmie tego dobrze.”
„Od czterech lat nie przyjmuje niczego dobrego”.
Rozłączył się bez pożegnania.
W weekend przed lotem spakowaliśmy się. Clare wyciągnęła sukienkę z szafy – prostą białą, do kolan. Dwieście dolarów z Nordstrom Rack. Bez welonu. Bez trenu.
Brak ośmiu druhen pytających, czy odcień przygaszonego różu pasuje do ich odcienia skóry.
Uniosłem swój granatowy garnitur. Już go miałem. Nosiłem go na spotkaniach z klientami.
Żadnych drużbów, żadnego wyreżyserowanego wejścia, żadnego kuzyna, którego ledwo znam, wygłaszającego toast na temat wartości rodzinnych.
Clare roześmiała się, składając sukienkę i pakując ją do bagażu podręcznego.
Ponownie pokazałem jej zdjęcia willi — szklane panele podłogowe, ryby pływające pod spodem, prywatny taras nad turkusową wodą.
„Ile za noc?” zapytała.
„Mniej niż miesięczna rata kredytu hipotecznego dla moich rodziców”.
Uśmiechnęła się. „Ironia.”
Skończyliśmy pakowanie. Dwa bagaże podręczne. Dwa stroje. Stroje kąpielowe. Krem z filtrem.
