Dzień egzaminu wstępnego przyniósł stres, ale Snejana zmierzyła się z nim spokojnie. Została przyjęta na uczelnię w wielkim mieście. Hałas ulic, klaksony i pośpiech nie złamały jej determinacji. Studia były wymagające, ale jeszcze bardziej ona – nocami zgłębiała wiedzę przy słabym świetle lampy. Po czterech latach ukończyła studia weterynaryjne z wyróżnieniem.
Niestety w rodzinnej okolicy nie czekała na nią praca – wszystkie kliniki były pełne, a mieszkańców nie było stać na leczenie zwierząt. Snejana wraz z rodzicami postanowiła spróbować szczęścia w stolicy. Wynajęła malutki pokój, oszczędzała na każdym kroku, a jej CV niejednokrotnie spotykało się z odmową. W końcu nadszedł przełom – prywatna klinika zaoferowała jej stanowisko. Była to nie tylko szansa zawodowa, lecz dowód, że ciężka praca zostaje doceniona.
Pierwszy ważny przypadek sprowadził ją do willi poza miastem. Syn właściciela, Boris, zaniepokojony, prosił o pomoc dla swego labradora, który prawdopodobnie został zatruty. Snejana włożyła biały kitel, przygotowała sprzęt i spokojnym głosem zapewniła:
– Zadbamy o niego. To wymaga cierpliwości, ale pies wróci do zdrowia.
