Niespodziewany pożar strawił willę rodziców Borisa. Zniknęły skarby, obrazy, dywany. Znajomi „ważni” nie odpowiedzieli. Snejana przełamała ciszę:
– Chodźcie do nas. Tu jest miejsce, stół i ciepłe łóżko.
Rodziny poznały wieś, śpiew ptaków i zapach siana. Zrozumiały, że wdzięczność i pomoc nie wymagają upokorzenia. Pozostały, odbudowały dom i gospodarstwo, uczyły się pracy rękami i prostego życia.
Pewnego dnia, podczas wspólnego święta, obie rodziny siedziały przy stole, śmiały się i dzieliły plony własnej pracy. Nie było już miejsca na podziały czy złośliwości – liczyły się tylko dobro, praca i wzajemny szacunek.
