„Nie chcę twojego dworu, Alexandre. Nie chcę twoich drogich prezentów. Jeśli chcesz być jej ojcem, musisz być obecny. Musisz chodzić na spotkania w szkole, pomagać jej w odrabianiu lekcji, być przy niej, gdy ma gorączkę, a nie tylko wtedy, gdy są kamery.”
A Alexandre, po raz pierwszy w swoim życiu, dotrzymał słowa. Sprzedał część swoich akcji, aby mieć czas. Osiedlił się w skromnym domu w pobliżu nich. Nauczył się gotować (źle), robić Sophie fryzurę przed szkołą i słuchać milczenia Claire.
Pewnego popołudnia, rok później, troje z nich siedziało na ganku swojego nowego domu. Claire była całkowicie wyleczona, promienna, z ciemnymi lokami powracającymi na głowę. Sophie grała nową melodię na gitarze.
Alexandre spojrzał na Claire.
„Czy myślisz, że pewnego dnia będę mógł sobie wybaczyć?”
Claire uśmiechnęła się, uśmiechem bez cienia.
„Przebaczenie to droga, Alexandre, a nie cel. Ale spójrz na naszą córkę. Spójrz na to, co zbudowaliśmy z popiołów. Jeśli ona może śpiewać z taką radością po wszystkim, co się wydarzyło, wierzę, że możemy nauczyć się znowu być szczęśliwi.”
Sophie przerwała grę i spojrzała na nich.
„Tato, Mamo! Chodźcie zaśpiewać ze mną!”
Podeszli. Alexandre usiadł obok swojej córki, a Claire z drugiej strony. Razem, pod złotym zachodem słońca w Lyonie, zaczęli śpiewać. Nie było to doskonałe, ale było prawdziwe.
