Przywitałem wszystkich uprzejmie, po czym usiadłem sam przy stoliku w kącie, zauważając, jak wszyscy potajemnie mi się przyglądają. Jakby liczyli pieniądze w mojej torbie, zanim je w ogóle dostałem. Kiedy podano jedzenie, nikt nie wydawał się zainteresowany przyjęciem, tylko tym, co zamierzam powiedzieć.
Po cieście i szampanie mój ojciec wstał i zaczął mówić o „rodzinie”, „przebaczeniu”, „błędach” i „sile, by iść dalej”. Piękne słowa, ale bez ciężaru, bo nie płynęły z serca, a z pustej kieszeni.
„Ilinca, moja droga, bardzo urosłaś i jesteśmy z ciebie dumni…”
Lekko uniosłem rękę, powstrzymując go.
„Wiem, dlaczego tu jestem. I nie jestem tu po to, by opowiadać piękne historie”.
Zapanowało poruszenie. Kilka osób wierciło się na krzesłach, próbując wyglądać nonszalancko, ale to nie działało.
„Zanim zacznę, chcę wam zadać jedno pytanie” – powiedziałem, wstając. „Czy przez te sześć lat ktokolwiek z was próbował poznać prawdę?”
Cisza. Cisza, która mówiła więcej niż jakiekolwiek słowa.
