Kiedy ją przymierzyłam, nie wyglądała jak designerska kreacja, ale była idealna. Miałam wrażenie, jakby tata znów mnie przytulał.
Prawda z mikrofonu.
Uszyłam sukienkę z koszul mojego ojca na bal maturalny, ku jego czci –
Na balu od razu zaczęły się psoty. „Czy ta sukienka jest z łachmanów woźnego?” – krzyknęła jedna z dziewczyn, wywołując śmiech. Krew uderzyła mi do głowy i powiedziałam im prawdę: że jest z koszul mojego niedawno zmarłego ojca. Ktoś prychnął:
„Spokojnie, nie interesują nas wasze smutne historie!”.
Muzyka nagle ucichła. Reżyser Bradley wziął mikrofon i usiadł na środku sali.
„Johnny opiekował się tą szkołą przez 11 lat. Naprawiał szafki, żeby wasze rzeczy nie ginęły, zszywał podarte plecaki i prał sprzęt sportowy dla uczniów, których nie było stać na pranie – wszystko po cichu, bez proszenia o podziękowania. Ta sukienka nie jest zrobiona ze szmat. Jest zrobiona z ubrań człowieka, który opiekował się każdym z was”.
