Wyjął telefon, zadzwonił do banku i zablokował wszystkie przelewy. Potem powiedział coś, czego nie zapomnę do końca życia:
— Od dziś nie dam ci pieniędzy. Dam ci czas. Tego się nie kradnie.
W kolejnych tygodniach pomalował płot, wymienił gniazdka, chodziliśmy razem na zakupy i gotowaliśmy. On nauczył się, że polenta i ser mogą być cenniejsze niż drogie restauracje, a ja, że czasami Bóg pozwala cierpieniu na powrót do zdrowia.
Co do Claudii, odeszła. Nie w skandalu, ale po cichu, zostawiając za sobą buty na wysokich obcasach i drogie perfumy, ale też coś, czego nawet nie podejrzewała: wolność.
Dziś nie żyję już z łaski Kościoła, ale z miłości mojego syna. I każdego wieczoru, kiedy pijemy herbatę, mówi mi to samo:
— Mamo, za pieniądze można kupić domy, ale nie można kupić domu.
