To był mój błąd.
Dwa tygodnie później spotkaliśmy się w biurze prawniczym z widokiem na Hudson.
Adrian wyglądał starzej.
Nie fizycznie, ale w postawie.
Miał na sobie granatowy, a nie czarny strój. Nie miał obrączki.
W wieku 36 lat postanowiłem poślubić kobietę, którą wszyscy we wsi
Ja też nie.
Rozmowa pozostała kulturalna. Sprawna. Kontrolowana.
Kiedy przedstawiono nam dokumenty, odczuliśmy dziwną ironię, jak łatwo było zniweczyć to, co wymagało miesięcy planowania.
Podpisz tutaj.
Inicjał tutaj.
Potwierdź tutaj.
Żadnych ślubów. Żadnego fortepianu.
Tylko tusz.
Zanim wyszedł, Adrian spojrzał na mnie.
„Nie spodziewałem się takiego wyniku” – powiedział cicho.
„Ja też nie.”
„Czy mnie nienawidzisz?”
"NIE."
„Czy mi kiedyś wybaczysz?”
„Nie ma nic do wybaczenia” – odpowiedziałem. „Powiedziałeś prawdę”.
„To nie ułatwia sprawy.”
„Nie” – zgodziłem się. „Nie ma”.
Zawahał się.
„W przyszłym tygodniu znowu wyjeżdża do Paryża” – przyznał.
I tak to się stało.
„I idziesz z nią?” zapytałem.
"Nie wiem."
Ta sama niepewność.
Nadal nierozwiązane.
Przyjrzałem mu się ostatni raz.
„Mam nadzieję, że znajdziesz jasność umysłu” – powiedziałem szczerze.
