Mówił wyraźnie i pewnie, bez drżenia głosu. Przyznał prawdę i zapewnił, że nie żywi urazy. Podziękował Isabelli za dar życia, ale wyjaśnił, że życie samo się nie podtrzymuje. Opowiedział, jak widział mnie wracającą zmęczoną z pracy w szpitalu, a mimo to siadającą z nim, by odrabiać lekcje. Przypomniał noce gorączki, popołudnia dodatkowej pracy i proste urodziny pełne śmiechu. Nie mówił o pieniądzach; mówił o obecności.
