Płacz przeszywał kabinę samolotu niczym syrena, sprawiając, że pasażerowie wiercili się na siedzeniach i odwracali głowy z irytacją. Rachel Martinez przytuliła mocniej swoją sześciomiesięczną córeczkę, Sophię, do piersi, szepcząc przeprosiny każdemu, kto był w zasięgu słuchu. Płacz dziecka zdawał się być głośniejszy w ciasnej klasie ekonomicznej, a Rachel czuła na plecach ciężar osądzających spojrzeń.
„Proszę, kochanie, proszę” – mruknęła, delikatnie kołysząc Sophię, gdy zmęczenie zatarło jej wzrok.
Nie spała od prawie 36 godzin. Po przepracowaniu dwóch zmian w barze w Los Angeles, pospieszyła się, żeby zdążyć na nocny lot do Chicago. Bilet pochłonął resztę jej oszczędności, ale jej siostra Carmen wychodziła za mąż za dwa dni. Pomimo napiętych relacji, Rachel nie mogła się powstrzymać.
W wieku 23 lat nosiła już w sobie zmęczenie osoby o wiele starszej. Cienie pod oczami rzucały cień na jej brązowe oczy. Jej niegdyś swobodny uśmiech przygasł pod wpływem miesięcy zmagań finansowych. Ojciec Sophii zniknął, gdy tylko Rachel powiedziała mu o ciąży. Od tamtej pory samotnie wychowywała córkę w kawalerce, która ledwie nadawała się do zamieszkania.
Każda decyzja była kalkulacją: pieluchy czy zakupy. Prąd czy mleko modyfikowane.
