Natychmiast rozpoczęto operację. Policjanci stali jak strażnicy za szybą, podczas gdy doktor Reyes i jej zespół pracowali z rozpaczliwą precyzją. Parametry Shadowa spadały, podnosiły się, znów spadały. Dwa razy byli o krok od utraty. Dwa razy monitor przerwał ciszę przenikliwym alarmem.
Chwile przed tym, jak śmiertelnie chory policyjny pies K-9 miał zostać
Emma przycisnęła czoło do szyby i szeptała:
— Walcz, Shadow. Proszę. Zostań ze mną.
Godziny mijały jak całe wieki.
W końcu drzwi się otworzyły.
Doktor Reyes wyszła, wyczerpana, z czerwonymi oczami i drżącymi dłońmi.
— Udało się… Shadow żyje.
Korytarz eksplodował szlochem, ulgą, śmiechem i uściskami tak mocnymi, że aż bolały. Emma osunęła się w ramiona mamy, płacząc tak, jakby w łzach było słońce po burzy.
Kilka dni później, gdy Shadow w końcu się obudził, Emma była przy nim. Uniósł słabo głowę i położył ją na jej kolanach. Bez walki. Bez duszności. Tylko spokój, zaufanie i ciepło mówiące językiem głębszym niż słowa.
