Kiedy Daniel dotarł na sam przód, odchrząknął. Jego oczy były czyste, a w głosie słychać było dziwny spokój. „Wiem, co sobie wszyscy myślicie” – powiedział. „Wiem, że uważacie mnie za nikim. Ale zanim się ze mnie wyśmiejecie, chcę wam opowiedzieć historię”.
Śmiech powoli ucichł. Zapadła ciężka cisza. Maria spojrzała na niego łzami w oczach, nie wiedząc, co powiedzieć.
„Pięć lat temu” – kontynuował – „miałem małą firmę budowlaną. Miałem dom, samochód, wszystko, czego człowiek mógłby zapragnąć. Aż pewnej nocy dom się zapalił. Zginęła moja żona i syn. Zostałem tylko w ubraniu, które miałem na sobie. Straciłem wszystko. Żyłem na ulicy, nie dlatego, że byłem leniwy, ale dlatego, że nie miałem dla kogo żyć”.
