„Mamo, przepraszam. Miałaś rację. Pomyliłam miłość z obowiązkiem, a wdzięczność z powinnością. Jeśli mi kiedyś wybaczysz, wiesz, gdzie mnie znaleźć”.
Nie wiem, czy kiedykolwiek mu wybaczę. Ale wiem, że już go nie nienawidzę. I może to jest początek.
Wieczorem, gdy słońce zachodzi nad morzem, siedzę na tarasie z filiżanką herbaty i słucham szumu fal. Czasami wydaje mi się, że słyszę głos Haralambiego: „Widzisz? Nauczyłaś się mówić nie”.
Tak, nauczyłam się. I uczę się tego każdego dnia.
Bo prawdziwa miłość nie wymaga, nie uciska i nie upokarza. Oferuje siebie, ale się nie sprzedaje.
I może bankomat jest zepsuty. Ale serce… serce działa idealnie.
