Tego wieczoru, kiedy wróciła do domu, zastała Klarę śpiącą z pluszowym zwierzątkiem tulonym do piersi. Siedziała przy jej łóżku i długo jej się przyglądała. Poczuła, jak jej serce wypełnia się nowym ciepłem, zmieszanym z bólem i obietnicą.
„Nikt cię już nie dotknie, Klaro” – wyszeptała. Nigdy.
W kolejnych dniach Maria zaczęła zauważać dziwne rzeczy. Klara drżała na głośne dźwięki, nie znosiła mężczyzn, którzy mówili głośno, i chowała się pod stołem, gdy słyszała trzask drzwi. Każda reakcja była fragmentem strasznej historii, którą nosiła w duszy.
Maria zwróciła się o pomoc do psychologa dziecięcego. Z czasem Klara zaczęła rysować częściej. Na jednym z rysunków Maria rozpoznała siebie: kobietę o ciemnych włosach, z szeroko otwartymi ramionami, a obok niej uśmiechniętą dziewczynkę, trzymającą w dłoni słońce.
— To ty, mamo – powiedziała Klara, uśmiechając się nieśmiało. Jesteś słońcem.
