Nauczył się czytać przy kuchennym stole, między miskami zupy. Bez wahania nazywał Piotra „tatą”, a mnie „mamą”. We wsi mówili, że jest do mnie podobny. Do Piotra też. Ludzie widzą to, co chcą widzieć.
Pieniądze nigdy nie były trwonione na luksusy. Nigdy.
Ubrania.
Lekarze.
Szkoła w mieście, kiedy ujawnił się jego talent — rysował twarze z niepokojąco precyzyjną precyzją.
Czasem w nocy budziłem się nagle, przekonany, że słyszę pociąg.
„Czy wróci?” – zapytał Misza, drobny, z oczami pełnymi snu.
„Może” – odparłem. „Ale cokolwiek się stanie, nie jesteś sam”.
Piotr kochał ją milczącą, niezachwianą miłością. Nauczył ją rąbać drewno, naprawiać silnik i dotrzymywać słowa.
„Człowieka ocenia się po tym, co chroni” – powiedział.
