Spojrzałem na kobietę przede mną. Oczywiście, że ją rozpoznałem. Trzymałem jej serce w dłoniach.
Rok wcześniej Elena została przyjęta do szpitala City General z ostrą i katastrofalną niewydolnością serca. Miała bardzo złożoną wadę wrodzoną: nieprawidłową zastawkę, która nagle uległa pogorszeniu, powodując masywne krwawienie wewnętrzne. Dwóch doświadczonych chirurgów przeanalizowało jej przypadek, uznało ją za nieoperacyjną i poprosiło rodzinę, aby przygotowała się na koniec.
Byłem wtedy młodszym asystentem. Przejrzałem jej zdjęcia, dostrzegłem mikroskopijne okno możliwości i rzuciłem wyzwanie starszemu zespołowi. Zabrałem ją na salę operacyjną. Stałem przez czternaście godzin, skrupulatnie naprawiając mikroskopijne pęknięcia w tkance serca, nie pozwalając jej umrzeć na moim stole operacyjnym.
Była nieprzytomna, kiedy brałam udział w tej sprawie, i wkrótce po ustabilizowaniu się jej stanu przewieziono ją do specjalistycznego ośrodka rekonwalescencji w Szwajcarii. Nigdy oficjalnie nie spotkałyśmy się twarzą w twarz, kiedy była przytomna. Znała mnie tylko z mojego zawodowego imienia i nazwiska: dr Myra Madsen. Porzuciłam nazwisko Mercer zaraz po ukończeniu studiów, odmawiając noszenia sztandaru rodziny, która nigdy mi niczego nie dała.
Tyler oczywiście nic o tym nie wiedział. Kiedy sześć miesięcy temu zaczął spotykać się z Eleną, całkowicie oddzielił swoją „żenującą” siostrę od swojego nowego, pełnego blasku życia. Dla Eleny byłam po prostu „Myrą, siostrą, która zajmuje się papierkową robotą w szpitalu”.
Uśmiechnęłam się szczerze i ciepło, a następnie zostawiłam swój napój na pobliskim wysokim stoliku.
„Tak się cieszę, że znów cię widzę w miejscu, gdzie nie pachnie antyseptykiem i jodyną, Eleno” – powiedziałam łagodnie; mój głos odbił się echem w cichym salonie. „Wyglądasz bardzo dobrze. Czy twoja zastawka mitralna działa prawidłowo?”
„Idealnie” – wyszeptała Elena. Łza spłynęła jej po policzku. „Ty… ty uratowałeś mi życie. Moi rodzice myśleli, że się zgubiłam, a ty mnie uratowałeś. Próbowałam cię znaleźć po powrocie z odwyku, żeby ci podziękować, ale w szpitalu powiedzieli, że dostałaś awans i jesteś strasznie zajęta”.
„Cieszę się, że ci się powodzi” – odpowiedziałem.
