Elena mu nie odpowiedziała. Zdawała się nawet nie rejestrować jego obecności. Odepchnęła jego dłoń krótkim, nieświadomym gestem, który sprawił, że Tyler zamrugał ze zdziwienia.
Zrobiła krok w moją stronę. Potem kolejny. Jej długie kroki pokonały dystans między jasno oświetlonym środkiem pokoju a moim zacienionym rogiem. Rytmiczny stukot jej drogich obcasów o drewno zdawał się przebijać przez hałas otoczenia i przyciągać ciekawskie spojrzenia pobliskich gości.
Moi rodzice, stojący blisko sceny, zmarszczyli brwi. Zobaczyłem, jak wzrok mojej matki powędrował w moją stronę; jej postawa natychmiast się spięła. Zrobiła krok naprzód, gotowa interweniować, przerażona, że „nieudana” córka w jakiś sposób obraziła bogatą pannę młodą.
