Znów się roześmiał, tym razem głośniej. Kilku gości odwróciło głowy.
„Nie zadzieraj nosa, Eleanor. Wiem, skąd się wzięłaś. Byłaś po prostu dziewczyną z małego miasteczka, która miała szczęście, że mnie poślubiła”.
Nic nie powiedziałem. Im więcej trucizny rozleje, tym słodsza będzie chwila, która nas czeka.
Potem jego twarz wykrzywiła się w szyderczym uśmiechu. Rozejrzał się wokół, udając, że przeszukuje pokój.
„A tak przy okazji” – powiedział z udawaną nonszalancją – „gdzie jest ten twój kaleki dzieciak? Jak się nazywał? Leo? Tak, ten ze skręconą nogą”.
Moje dłonie zacisnęły się mocniej po bokach.
Mógł mnie obrazić. Ale obraza mojego syna była fatalnym błędem.
„On ma imię, Marku” – powiedziałem ostro.
„Nieważne”. Machnął lekceważąco ręką. „Pewnie i tak już nie żyje. Tak chore dziecko nie mogło długo żyć, zwłaszcza z tak biedną matką jak ty. Założę się, że umarł, bo nie byłaś w stanie opłacić rachunków za leczenie, prawda?”
Bella zaśmiała się cicho i żałośnie.
„Och, Mark, nie mów tak” – powiedziała, choć w jej głosie słychać było radość. „Prawie mi jej żal. Może przyszła tu prosić o datki na spłatę starego długu szpitalnego syna”.
Mark odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się, a dźwięk rozniósł się echem po cichym holu.
„Dobra uwaga. Hej, Eleanor, jeśli twoje kalekie dziecko nie żyje, to o jeden ciężar mniej w twoim życiu. Powinnaś mi dziękować za rozwód. Inaczej nie byłabyś teraz taka wolna”.
Słowa płynęły z niego z taką łatwością. Mówił o możliwej śmierci własnej krwi i kości, jakby to było błogosławieństwo. Nazywał mojego syna ciężarem.
Nawet diabeł mógłby się skrzywić.
Ludzie wokół nas zaczęli szeptać. Ich miny zmieniły się z ciekawości w obrzydzenie, ale Mark wciąż nosił się z nadętą dumą człowieka, który uważał okrucieństwo za siłę. Czuł, że panuje nad sytuacją, tak jak osiemnaście lat temu.
Powoli wciągnęłam powietrze i pozwoliłam, by spokój wypełnił moje płuca. Potem uśmiechnęłam się, ledwo zauważalnie, i ten drobny uśmiech wystarczył, żeby przestał się śmiać.
„Bardzo się mylisz, Marku” – powiedziałem cicho.
„W czym się mylisz?” – zapytał.
