Obraz był niestabilny, nakręcony nocą, przed budynkiem mieszkalnym moich teściów w Ploeszti. Data była wyraźnie widoczna. Było to cztery lata temu. Moje serce zaczęło bić jak szalone.
Na ekranie pojawił się mój mąż.
Żywy.
Szedł, rozmawiał przez telefon, śmiał się. Miał na sobie brązową kurtkę, tę, którą kupiłam mu na targu. Poczułam, jak zapiera mi dech w piersiach. Cofnęłam nagranie. To nie była iluzja. To nie był ktoś do niego podobny. To był on.
Poczułam, jak miękną mi kolana. Oparłam się o płot na podwórku. Sąsiad patrzył na mnie zaniepokojony, ale nic już nie słyszałam.
