Gdyby chciała, żebym gdzieś poszedł, to bym poszedł.
Adres zaprowadził mnie na skraj sąsiedniego miasta. Mały biały dom miał łuszczącą się farbę i zapadającą się werandę. Dzwonek wietrzny cicho brzęczał na wietrze.
Zostałem w samochodzie całą minutę.
— Czyste serce… żadnego gniewu, przypomniałem sobie.
Westchnęłam, myśląc o babci. Co się właściwie działo?
„Dobrze” – powiedziałem na głos. „Ale jesteś mi winien odpowiedzi”.
Klucz przekręcił się, jakby czekał na mnie.
W środku lampa oświetlała róg sofy. W powietrzu unosił się delikatny zapach lawendy… i czegoś leczniczego.
Na korytarzu rozległy się kroki.
Pojawiła się kobieta. Srebrne włosy zaczesane do tyłu. Żywe spojrzenie, które nie wyrażało zdziwienia.
„Pewnie jesteś wnuczką Rose” – powiedziała.
„Tak, Taylor” – odpowiedziałem. „A ty?”
