„Mamo, przestań!” Rzuciłam się naprzód.
Spojrzała na mnie gniewnie, jakbym przerwał ceremonię. „Powinieneś był go lepiej nauczyć”.
„Nie podnoś na niego ręki więcej” – powiedziałem, a mój głos drżał, ponieważ strach żył blisko niej.
Usta mojej matki wygięły się w grymasie, który wcale nie był uśmiechem. „Nie wolno ci wydawać rozkazów w moim domu”.
Potem złapała Leviego za kołnierz.
Levi krzyknął, nie dlatego, że jeszcze bolało, ale dlatego, że zobaczył jej oczy. Te oczy. Te same oczy, które patrzyły na mnie płaczącą w dzieciństwie i mówiły, żebym przestał dramatyzować. Te same oczy, które nauczyły mnie, że cisza jest bezpieczniejsza niż protest.
Rzuciłam się. Wbiła mnie z powrotem w ścianę z siłą, która zawsze zaskakiwała tych, którzy jej nie znali. „Będzie się trzymał w ukryciu, dopóki nie nauczy się manier” – syknęła.
Zanim zdążyłam stanąć na nogi, pociągnęła Leviego w stronę garażu.
Malutkie rączki Leviego drapały framugę drzwi. „Mamo!” krzyknął łamiącym się głosem.
„Przestań!” krzyknęłam, a serce waliło mi tak mocno, że myślałam, że zwymiotuję.
Moja matka szarpnęła drzwi swojego starego szarego sedana i otworzyła bagażnik, jakby nic się nie stało.
Poczułem zapach benzyny.
„Nie” – wykrztusiłam. „Mamo, nie… on nie może oddychać…”
