„Tato…” powiedziała, robiąc pauzę.
„Przepraszam”.
Zamknąłem oczy.
Nie winiłem jej za nic.
To nie był odpowiedni moment.
Po prostu powiedziałem:
„Przyjdę po ciebie”.
Kiedy dotarłem na miejsce, mocno mnie przytuliła.
Płakała bardzo głośno.
Po prostu tam stałem.
Jak zawsze.
Niektórych rzeczy nie da się wymazać dyplomem ani błędną decyzją.
Lata prawdziwej miłości pozostają.
A czasami dopiero wtedy, gdy stracisz niemal wszystko, zaczynasz rozumieć, kto tak naprawdę był przy tobie.
