„Nasza panna młoda jest jeszcze sama! Może przynajmniej w ten sposób złapie bukiet!”. Wszyscy się roześmiali. Potem, bez ostrzeżenia, wepchnął mnie do fontanny. To była długa, ciężka chwila, w której czułem zimną wodę i gorący wstyd.
Kiedy wyszedłem, wszyscy czekali, aż padnę. Zamiast tego uśmiechnąłem się. Nie do nich, ale do siebie. Bo wiedziałem, co mnie czeka.
Po dokładnie dwudziestu minutach brama się otworzyła. Wszedł Nathan, ubrany w elegancki, ciemnoszary garnitur, otoczony przez dwóch ochroniarzy. Wszyscy odwrócili się w jego stronę, nie wiedząc, kim jest. Potem spojrzał na mnie, podszedł prosto do mnie i podał mi ręcznik.
„Szukałem cię wszędzie, kochanie. Nie sądziłem, że zaczniesz imprezę beze mnie”.
