Uśmiechnęłam się, patrząc, jak światła rezydencji gasną za oknem. „Jestem w idealnym porządku. Po raz pierwszy w życiu”.
Od tamtej pory nigdy nie byłam „dziewczyną, którą zepchnięto do studni”. Byłam kobietą, która z niej wyszła – silniejsza, bardziej wolna, bardziej pewna siebie.
Bo czasami najgłębsze wody to nie te, które cię topią. To te, które zmywają wszystko, czego już nie potrzebujesz.
