Marlene pochyliła się bliżej, a jej głos stał się ostrzejszy. „Albo się ich pozbędziesz... albo ja dopilnuję, żebyś się ich pozbył”.
A potem odwróciła się i poszła do domu, jakby powiedziała coś uprzejmego, a nie niegrzecznego. Patrzyłem, jak drzwi się zamykają, i poczułem ucisk w piersi. W głowie kołatała mi się tylko jedna myśl: „Panie, daj mi cierpliwość”.
W wieku 75 lat nie mam już zwyczaju „łykania” niesprawiedliwości. Zwłaszcza gdy jest ona skierowana przeciwko tym, którzy już wystarczająco dużo wycierpieli.
Nie miałem zamiaru robić sceny ani robić niczego niebezpiecznego. Ale wiedziałem na pewno, że Marlene musi zrozumieć jedną prostą rzecz: życzliwość nie usprawiedliwia ataków, a czyjaś wrażliwość nie daje nikomu prawa do upokarzania.
I wtedy postanowiłem: dam jej nauczkę – nie okrutną, nie mściwą, ale taką, po której trudno będzie jej znów mówić o żywych istotach jako o „nieprzyjemnym widoku”.
Wniosek jest prosty: Pearl i Buddy zostają ze mną. A ci, którzy uważają, że współczucie „psuje ulicę”, powinni najpierw uporządkować swoje serca.
Nie krzyczałem za nią. Nie kłóciłem się. Tego dnia po prostu wróciłem do domu, posadziłem Pearl i Buddy'ego na dywanie, nalałem sobie herbaty i zrobiłem to, co robiłem najlepiej przez 75 lat: spokojnie i konsekwentnie stanąłem w obronie tych, których kocham .
