Podczas gdy Nicu żył spokojnie, często zmieniając pracę i organizując weekendowe imprezy, ja gromadziłem lata służby i trudnych decyzji. Nikogo o nic nie prosiłem. Ani o pieniądze, ani o relacje. Za wszystko płaciłem sam, z mojej pensji. Nauczyłem się, co to znaczy być odpowiedzialnym za innych. Co to znaczy powiedzieć „chodźmy” i pozwolić im iść za tobą.
W sali weselnej muzyka ucichła na chwilę. Kelnerzy szybko się poruszali. Wtedy go zobaczyłem. Mężczyzna w nienagannym mundurze wszedł przez duże drzwi. Nie był zaproszony. Był tam dla mnie.
Zatrzymał się, spojrzał na hol, a potem mnie zobaczył. Podszedł prosto do mojego stolika.
— Pułkowniku Popescu — powiedział głośno, sięgając po czapkę i salutując należycie. — Pozwól, że ci pogratuluję.
Zapadła całkowita cisza. Kieliszki zamarły w powietrzu. Tata zbladł. Mama chwyciła się krawędzi stolika.
