Czarny samochód zbliżał się powoli, a drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam do nich dosięgnąć. Wewnątrz unosił się zapach nowej skóry, spokoju i przestrzeni – przeciwieństwo chaosu, który zostawiłam za sobą. Wsiadłam, a kierowca zamknął drzwi z wyrachowaną elegancją. Silnik zapalił płynnie, a lotnisko zaczęło się oddalać.
Wyglądając przez okno, po raz pierwszy od dawna poczułam, że powietrze należy do mnie. Ani ojciec, ani Mirela, ani ich świat nie ciążyły mi na mnie. Nie byłam już dziewczyną, która musi coś udowadniać. Byłam kobietą, która w końcu odlatuje ponad nich.
Kiedy samochód zatrzymał się obok mojego samolotu, zamarłam na chwilę. Był biały, elegancki, ze skrzydłami, które zdawały się być wyciągnięte ze światła. Uderzyła mnie fala emocji. To nie był po prostu samolot. To był żywy dowód na to, że włożyłam w to całą swoją siłę, żeby wstać bez niczyjej pomocy.
