„Noszę to od 1972 roku” – powiedział.
Dłonie mi drżały, gdy to brałem. „Myślałem, że dawno temu to wyrzuciłeś”.
„Nie” – powiedział z delikatnym uśmiechem. „Kiedyś myślałem, że jeśli to zachowam, nigdy nikogo nie pokocham. Potem zrozumiałem, że odpuszczenie to nie zapomnienie. To zaakceptowanie, że miłość może istnieć nawet wtedy, gdy tej osoby nie ma”.
Spojrzałem na zdjęcie, a mój głos ucichł. „Kochałem Harolda, Seb. Naprawdę. Ale on nigdy nie widział mnie tak, jak ty. Nasze małżeństwo było spokojne, odpowiedzialne, pełne czułości, ale nie było w nim iskry. Może nauczyłem się żyć, nie będąc widzianym”.
Seb przycisnął dłoń do piersi. „I jakoś żyłem tak, jakbym wciąż cię widział. Dziwne, prawda? Człowiek może minąć tysiąc twarzy i zapamiętać tylko jedną parę oczu”.
Opanowałem się. „Wiesz, niektórymi nocami śniło mi się, że znowu jesteśmy w Romano’s, tej małej włoskiej knajpce na Dwunastej Ulicy, gdzie podkradałem ci oliwki z sałatki”.
Seb zaśmiał się, głębokim, a jednocześnie wciąż młodym. „A ciebie złapali, bo liczyłem, ile ich zostało. Pamiętam. Cały wieczór się rumieniłeś”.
Oboje się śmialiśmy, a dźwięk mieszał się z lawendą w powietrzu i szumem wody, niczym odkurzane wspomnienia.
„Moje życie bardzo odbiegło od tego, gdzie zaczęliśmy” – powiedział Seb po chwili ciszy. „Założyłem firmę, spotykałem się z politykami, wchodziłem do sal pełnych wpływowych ludzi. I w takich chwilach przypominałem sobie osiemnastoletnią dziewczynę na schodach, czytającą mi Whitmana”.
Ścisnęło mnie w gardle. „Nie mów takich rzeczy, Seb. Jesteśmy za starzy, żeby tak śnić”.
Uśmiechnął się, przechylając głowę, a jego oczy wciąż były błyszczące jak zawsze. „Nie, Mabel. Nie musimy wracać. Musimy tylko wybrać następne dwadzieścia lat”.
Zamilkłam. W stawie odbijało się dwoje starszych ludzi siedzących obok siebie – dwoje, którzy kiedyś kochali się szaleńczo, stracili się nawzajem w imię dumy i kontroli, a teraz siedzieli ramię w ramię, nie młodzi, ale i nie przestraszeni.
