„Co zrobiłeś?” – wyszeptała. „Właśnie pokazałam ci, jak to jest żyć z własnymi intencjami” – odpowiedziałam spokojnie. „Może teraz zaczniesz mnie szanować”.
Od tamtej pory zapadła między nami cisza. Nie było już miłości, nie było nienawiści. Tylko ciężka cisza, pełna niewypowiedzianych uczuć. A Dariusz… nigdy nie poznał prawdy. Może lepiej zostawić niektóre sekrety w spokoju. Bo ostatecznie to nie zwycięstwo przyniosło mi spokój, ale siła, by uśmiechnąć się do osoby, która źle mi życzyła.
A na dodatek, w dniu, w którym ją wypisano ze szpitala, wyciągnęła do mnie drżącą rękę i powiedziała cicho:
„Witaj w rodzinie, Lauro”.
Wtedy zrozumiałam, że wojna się skończyła. W końcu wygrałam, nic nie tracąc.
