Elena zrobiła krok naprzód. Potem kolejny. Każdy krok zdawał się ciążyć na sercach obecnych.
„Przez pięć lat” – kontynuowała cicho, ale wyraźnie – „wybierałam milczenie. Wybrałam pozostanie w cieniu. Wybrałam wiarę, że rodzinę buduje się cierpliwością i poświęceniem”.
Spojrzała na Mihaia. Nie ze złością. Nie z nienawiścią. Ale z milczeniem, które przerażało go bardziej niż jakikolwiek krzyk.
„Spłaciłam twoje długi z własnych pieniędzy. Po cichu gwarantowałam pożyczki warte miliony lei. Pociągałam za sznurki, żebyś awansowała, mimo że nie byłaś gotowa. Nie spałam całą noc, poprawiając twoją pracę, żebyś nie stała się pośmiewiskiem”.
W sali rozległ się szmer. Ludzie zaczęli się wiązać.
„A ty” – powiedziała Elena, zwracając się do Andreei – „nosiłaś klejnot mojej babci, nie wiedząc, że jest wart więcej niż mieszkanie, w którym mieszkasz”.
Andreea przyłożyła rękę do szyi, przestraszona, jakby naszyjnik zaczął się palić.
