Policjant spojrzał na mnie neutralnym, niemal łagodnym, ale z tym profesjonalnym spojrzeniem, które wszystko widzi. Drugi stał nieco z tyłu, z rękami założonymi z tyłu, uważnie obserwując każdy ruch wokół siebie.
„Dostałem telefon” – zaczął pierwszy. Twoja mama powiedziała nam, że nie odbierasz telefonu i że się martwi. „Martwisz się?” – powtórzyłem niemal bezgłośnie.
Instynktownie oparłem się o framugę drzwi. Nie mogłem w to uwierzyć. Przez lata nie martwiła się, kiedy pracowałem na nocną zmianę, kiedy kończyły mi się pieniądze, albo kiedy miałem gorączkę i szedłem do pracy. Ale teraz, kiedy nie płaciłem już jej rachunku, nagle stałem się „awaryjnym przypadkiem”.
