Pojawiły się trzy kropki, a potem wróciło pojedyncze słowo.
Gotowy.
Mój apetyt wyparował. Zawinęłam kurczaka w folię i wsadziłam do lodówki, a zimne powietrze wyleciało z niej jak westchnienie. Zrzuciłam miękkie ubrania domowe w coś z kieszeniami. Coś z paskiem, w co mogłabym w razie potrzeby włożyć rzeczy. Coś, co mówiło:Nie jestem ofiarą.
Zapinając płaszcz, zobaczyłam swoje odbicie w lustrze w przedpokoju – siwe włosy związane do tyłu, twarz pomarszczoną od słońca, stresu i upartej walki o przetrwanie – i przez chwilę nie widziałam ani babci, ani właścicielki firmy.
Zobaczyłem starszego sierżanta, którym kiedyś byłem.
Hunter Steakhouse znajdował się tuż przy autostradzie za Denver, w typie miejsca, gdzie ściany były obwieszone oprawionymi koszulkami futbolowymi, a kelnerzy zwracali się do wszystkich „pan” i „pani”, nawet jeśli nie mówili tego serio. Jason wiedział, że lubię ich antrykot. Wiedział też, że mają prywatne pokoje z tyłu – ciche zakątki, gdzie można było mówić brzydkie rzeczy bez obecności publiczności.
Wjechałem na parking o 7:28 – celowo dwie minuty wcześniej. Dawno temu nauczyłem się, że punktualność to nie tylko grzeczność. To odpowiednie ustawienie. Kiedy przyjeżdżasz wcześniej, wchodzisz na własnych warunkach.
W jadalni było ciepło i głośno, słychać było normalne odgłosy życia ludzi – śmiech, brzęk sztućców, cichy szmer rozmów. Rodziny pochylały się nad talerzami, pary dzieliły się deserem, mały chłopiec wymachiwał widelcem jak mieczem, podczas gdy jego ojciec udawał, że się poddaje. Powietrze było gęste od grillowanego mięsa i sosu pieprzowego.
