Od tamtej chwili ich życie się zmieniło. Toma zapewnił im skromny dom, blisko swojego biura. Nie chciał ich adoptować, ale pragnął być dla nich wsparciem. Mara poszła do szkoły, Andriej do przedszkola, a Toma… Toma uczył się na nowo uśmiechać.
Prasa wkrótce się o tym dowiedziała. Gazety pisały o „milionerze, który odnalazł swoją duszę”. Ale on nie szukał pochwał. Ucieszyło go to, że wieczorem, gdy wychodził z biura, ktoś na niego czekał. Mała dziewczynka, która podniosła rękę i krzyknęła: „Panie Toma, dostałam piątkę z matematyki!”.
Pewnego dnia, kilka lat później, Mara przyszła do niego z listem. „Proszę, to dla pana”. Na kartce, drżącymi literami, widniał napis: „Oddaję panu pieniądze. Nie pieniędzmi, ale z wdzięcznością. Bo dał mi pan wiarę w istnienie dobroci”.
Toma przeczytał list i łzy popłynęły mu po twarzy bez wstydu. „Wiesz co?” powiedział. „Kiedyś obiecałeś mi, że oddasz mi pieniądze. I dotrzymałeś słowa”.
Spojrzał w niebo, a słońce świeciło jak w letni dzień. Może nie wszyscy bogaci ludzie mają serce, ale niektórzy potrafią je znaleźć… w prostym kartonie po mleku i dziecięcym uśmiechu.
