Chodź ze mną. Wsiądź do samochodu. Nie zostawię cię tu.
Oboje patrzyli na niego niepewnie, ale w końcu weszli do środka.
Dom Lucasa był mały, ale przytulny. Sofia oddała mu swój ulubiony fotel. Kobieta usiadła, wciąż mocno ściskając walizkę. Lucas zrobił herbatę.
Z kuchni usłyszała szept kobiety:
— Widzisz? Są jeszcze dobrzy ludzie.
Ale mężczyzna nie odpowiedział. Wpatrywał się tylko intensywnie w dom, jakby czegoś szukał.
Zapadła noc. Lucas przygotował improwizowane koce w salonie, żeby mogli spać. Planował odszukać syna następnego dnia.
Zanim poszła do swojego pokoju, usłyszała ciche głosy dochodzące z salonu.
- On jest pewien?
Nie mamy innego wyboru.
Lucas zatrzymał się na korytarzu. Głos mężczyzny brzmiał inaczej. Bardziej stanowczo.
Musimy mieć pewność, że to właściwa osoba.
Nadaje się do czego?
