Pierwsze kroki na moście
Deski zaskrzypiały. Most jęknął niskim, żałobnym dźwiękiem, jak ciężkie drzwi otwierające się w pustym domu. Wąwóz wzmacniał każdy odgłos, a wiatr zaczął przybierać na sile, jakby specjalnie chciał przypomnieć nam, że to miejsce nie jest stabilne.
Konstrukcja kołysała się pod naszymi stopami. Chwyciłam zardzewiałą linę boczną. Była lodowata i zostawiła na mojej dłoni rdzawy pył, który natychmiast przykleił się do skóry.
Ranger szczekał coraz głośniej. Jego szczekanie przechodziło w wysokie, nerwowe skomlenie.
Byliśmy w połowie drogi. Mark szedł pierwszy. Ja byłam bezpośrednio za Emmą. Caleb zamykał pochód.
Rzeka ryczała piętnaście metrów pod nami, pędząc z taką siłą, że wydawała się żywym stworzeniem. Z góry wyglądała jak pieniący się, szary wir.
„Widzisz?” — krzyknął Mark przez wiatr, ale jego głos brzmiał cienko, nienaturalnie. „Jest wystarczająco solidny!”
Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby miał rację. Chciałam, żeby to wszystko było tylko niepotrzebną paniką psa i naszym wyolbrzymieniem.
Wtedy usłyszałam dźwięk.
Dźwięk, który brzmiał jak strzał
To nie było skrzypnięcie. Nie był to typowy trzask starego drewna.
To było metaliczne „ping” — ostre, przeraźliwie głośne, jak wystrzał tuż obok ucha.
