Patrzyłam na niego przez kilka sekund, nic nie mówiąc. Miałam wrażenie, jakbym widziała innego mężczyznę. Nie był już tym pewnym siebie mężczyzną, który odszedł z uniesioną głową i wypiętą piersią. Przede mną stał mężczyzna zdruzgotany, zdruzgotany, z zagubionym spojrzeniem, jakby wszystko, co myślał, że ma, runęło w jednej chwili.
„Proszę, otwórz się przede mną… nie wiesz, przez co przeszedłem” – wykrztusił cicho.
Przez chwilę rozważałam zamknięcie drzwi bez słowa. Czy było warto? Może. Ale za mną spała czwórka dzieci, które potrzebowały matki w całości, a nie takiej mściwej. Wzięłam więc głęboki oddech i zaprosiłam go do środka, ale najpierw przyniosłam mu ręcznik i szklankę wody.
