Po rozwodzie kupiła opuszczoną rezydencję gangsterów – to, co w niej

Editoron

Tak, odpowiedziała ostrożnie Helen. Kupiłam go na aukcji komorniczej. Irene przyjrzała jej się teraz uważniej. Masz jakieś podobieństwo, wiesz, te oczy. Helen w milczeniu wracała do rezydencji, drżącymi rękami trzymając kierownicę. Dziecko kopało delikatnie, jakby wyczuwając jej zdenerwowanie.

Nie była tylko związana z tym domem. Była jego potomkinią. Jej babcia nie była cichą francuską krawcową. Wyszła za mąż za jednego z najgroźniejszych mężczyzn w stanie, uciekła, ukrywała się, zmieniła nazwisko i próbowała wychować dziecko w spokoju. Cała historia rodziny Helen była kłamstwem.

A potem zadzwonił telefon. Nieznany numer. Zawahała się, a potem odebrała. Panna Marshand. Rozległ się gładki męski głos. Odkryłaś coś, co nigdy nie miało ujrzeć światła dziennego. Helen zamarła. Kto to jest? Nie musisz znać mojego imienia. Wystarczy, że to wiesz. Odejdź z tego domu. Zapomnij o aktach. Zapomnij o sejfie. Zanim zrobi się niebezpiecznie.

Czy to groźba? – zapytała, starając się opanować drżenie głosu. – To uprzejmość – odpowiedział głos. – Następnym razem nie zadzwonimy pierwsi. Połączenie zostało przerwane. Tej nocy Helen nie spała. Siedziała przy kominku, z teczką na kolanach, telefonem w jednej ręce, pogrzebaczem w drugiej. Ktoś wiedział.

A jeśli wiedzieli, to znaczyło, że to, co znalazła, było prawdziwe, cenne i niebezpieczne. Przeczytała ponownie raporty w aktach. Red Lennox nie był zwykłym gangsterem. Zgromadził ukryty majątek, wart miliony dolarów w dzisiejszej wartości, przemycony z Nowego Jorku podczas walki z prohibicją. I schowany. Sejf w piwnicy nie służył tylko do przechowywania żetonów pokerowych i whisky.

«« Previous Next »»