Wpatrywałam się w telefon przez kilka minut, nie reagując. Na tylnym siedzeniu dzieci spały, tuląc się do siebie, z nieruchomymi twarzami, jakby ich świat nie miał się zmienić.
Zgasiłam ekran i odpaliłam silnik. Reflektory oświetlały mokrą drogę, a deszcz wciąż rytmicznie uderzał o przednią szybę. Zamiast bólu poczułam dziwny spokój, wolność, jakiej nigdy wcześniej nie zaznałam.
